Görmek, çoğu zaman gördüğümüzle sınırlıymış gibi düşünülür. Oysa 200nm - 1200nm’lik
spektrumun ortalama 400nm - 700nm’lik kısmını görülmektedir. İnsan gözü için görünmeyen
bu alanlardan biri de kızılötesi ışın bölgesidir. Kızılötesi fotoğrafçılık, bu görünmeyen alanı
görselleştirmeye çalışan deneysel bir yaklaşım sunar; bilinenin, görünenin hatta toplum tarafından
“gerçek veya doğru” olarak kabul edilenin ötesine geçerek görülmeyeni gösterir.
Kızılötesi çekimlerde elde edilen görüntüler, alıştığımız zaman ve mekan algısını bir süreliğine yok
eder. Alıştığımız belki de devamlı içinde bulunduğumuz o yerler bir anda sürreal sahnelere dönüşür;
doğa, sanki başka bir gezegenin yüzeyiymiş gibi görünür. Bu değişim, yalnızca teknik bir olay
değildir. Bir görüntü ne zaman “doğru”dur? Her şey gördüğümüzden mi ibarettir?
Bu bağlamda kızılötesi fotoğrafçılık yalnızca bilimsel değil, sanatsal ve felsefi yönlere de sahiptir.
Bu projede kullandığım kameralar, filtreler vb. sadece bir araçdır; fakat bu araçlar alışılagelmiş algı
kalıplarını kırarak farklı açılardan bir an’a bakmamızı sağlar.
Bu projenin de başlığı olan “Görülmeyeni Görmek: Gerçeğin Ötesine Bir Bakış”, yalnızca var
olan teknik bir süreci değil, aynı zamanda algıya dair olan sorgulama sürecini de ifade eder. Bu
başlık, gerçekliğin yalnızca gördüğümüzden ibaret olmadığını hatta gördüğümüzün çoğu zaman
yanıltıcı olabileceğini vurgulamaktadır, “gerçek” dediğimiz şeyin sınırlarını yeniden düşünmemizi,
sorgulamamızı sağlar.
