Aidiyet, bağ ve tutulan bir yas üzerine.
Sahip olduğumuz zaman kavramı “kaybettiklerimizi” de içinde barındırıyor. Olaylar oluyor, insanlar gidiyor, zaman geçiyor ve bizler; spesifik bir zamanda, bir kareye hapsettiğimiz olaylar, ‘anı’ haline geldikten sonra da, o anın içinde kurduğumuz bağları taşımaya devam ediyoruz.
Bu çalışmalarda; kullandığım fotoğrafın önce yapısını sonra da iki boyutluluğunu bozarak iki farklı an ve iki farklı duygu kurguluyorum. O anın içinde ‘biriyle’ veya ‘yaşanan olayla’ bütünleşmeyi ve o an geçtikten sonra kurulan duygusal bağı taşımayı anlatıyorum.
İzleyenler için: Bağ kurduğumuz ve hayatımızdan giden herkese, izleyenlerin kime ait olduğunu bilmediği bir fotoğraf üzerinden ‘anma’ eylemi gerçekleştiriyorum.
On Belonging, Connection, and Mourning
The concept of time we hold also encompasses what we've lost. Events happen, people leave, time passes, and even after moments become memories, we continue to carry the connections we formed within those specific moments, trapped in a frame.
In this work, by first disrupting the structure and then the two-dimensionality of the photograph I use, I construct two different moments and two different emotions. I depict the act of becoming one with "someone" or "an event" in that moment, and the emotional bond that endures after the moment has passed.
For the viewers: I perform an act of remembrance for everyone we've connected with and lost from our lives, through a photograph whose ownership remains unknown to the audience.
