Düşünüyoruz.

Aristoteles, düşünmenin en yetkin hâlini “düşüncenin kendini düşünmesi” olarak tanımlar. Zihnin kendi üzerine kıvrıldığı, düşünmenin yalnızca bir nesneye yönelmediği, bizzat kendisini konu edindiği bu hâl, çoğu zaman bir fazlalık ya da taşkınlık gibi görülür. Oysa belki de tam burada, düşünmenin en yoğun, en çıplak ve en dürüst biçimi ortaya çıkar.

Hannah Arendt’e göre düşünmek, insanın dünyadan kısa süreliğine geri çekilmesidir. Bu mesafe bir kopuş gibi algılansa da, aslında insan tam da bu mesafede kendisiyle ve dünyayla en açık karşılaşmasını yaşar. Düşünmek, yalnızca akışın içinde kalmak değil; bazen o akıştan çıkmayı göze almak ve bu karşılaşmayı mümkün kılmaktır.

Düşünmek bir fazlalık değil; dünyayla kurulan en hassas temas biçimidir. Bir düşünce diğerini çağırır, imgeler ve hatıralar birbirine eklenir. Bazen yorucu, ama aynı zamanda kurucudur.

Bu sergi, duramama hâlinden, bir düşünceden diğerine sürüklenmekten ve sürekli “çok düşünüyorsun” uyarısıyla karşılaşmaktan doğar. Dünyanın yalnızca yüzeyinde görünene ve kolayca yaşanılana razı olmamayı ifade eder. Çünkü düşünmek çoğu zaman cevap bulmaktan ziyade, dünyayı aceleyle basitleştirmeyi reddetmektir.

Burada yer alan fotoğraflar bir belgeleme değil, bir düşünme hâlinin çıktılarıdır. Güliz Kayahan ile yapılan iş birliği kapsamında bu görüntüler, kolaj enstalasyonu içinde bir araya gelerek kolektif bir düşünce bulutu oluşturur.

Bu sergi yalnızca düşünmez; çok düşünür. Ve bu hâl, dünyayla kurduğumuz en dürüst ilişkiye dönüşür.